Duchowny ewangelicki, działacz społeczny. Urodził się 13 marca 1868 r. w Chłapowie. Studia teologiczne ukończył w Dorpacie w 1893r. i w tymże roku został ordynowany. Był najpierw wikarym w Łodzi, potem do 1899r. proboszczem w Rypinie, 25 czerwca 1890r. został proboszczem parafii ewangelicko-augsburskiej w Gostyninie, która wcześniej przez 20 lat była administrowana przez pastora z Gąbina. Zajmował się także sprawami społecznymi. Dzięki jego staraniom i zaangażowaniu powstały w Gostyninie gimnazjum męskie (1911) – dwukrotnie wyjeżdżał w tej sprawie do Petersburga- i żeńskie (1913) z prawami rządowymi. Z okazji 25-lecia działalności Magistrat nadał mu tytuł honorowego obywatela miasta Gostynina. Władze rosyjskie aresztowały go w pierwszych dniach wojny. Do Gostynina powrócił w 1915r. i natychmiast przystąpił do organizowania w tym mieście szkoły średniej. Szkoła ta rozpoczęła działalność z językiem polskim wykładowym w roku szkolnym 1915/1916 jako Miejskie 8-klasowe Gimnazjum Filologiczne Męskie. Jej dyrektorem został Filip Schmidt. Funkcje tę pełnił do 1917r. Od 1921r. Aż do śmierci 9 kwietnia 1932r. Był superindendentem ewangelicko-augsburskiej diecezji płockiej i wizytował wszystkie sąsiednie parafie „spełniając swoje nowe czynności gorliwie i z wrodzoną mu energią”. Zajmował się także sprawami społecznymi. Dzięki jego staraniom i zaangażowaniu powstały w Gostyninie gimnazjum męskie rosyjskie (1911) – dwukrotnie wyjeżdżał w sprawie do Petersburga – i żeńskie (1913r.), obydwa z prawami rządowymi. Władze rosyjskie aresztowały w pierwszych dniach wojny pastora Szmidta. Został wywieziony do Warszawy, gdzie był poddany różnym presjom. Do Gostynina powrócił w 1915 r. i natychmiast przystąpił do organizowania w tym mieście polskiej szkoły średniej. Szkoła ta rozpoczęła działalność w roku szkolnym 1915/1916 jako Miejskie 8-klasowe Gimnazjum Filologiczne Męskie w Gostyninie. Filip Schmidt został pierwszym dyrektorem tego gimnazjum. Funkcję te pełnił do 1917 r. Z okazji 25-lecia działalności Magistrat nadał mu tytuł honorowego obywatela miasta Gostynin oraz Złoty Krzyż Zasługi. Zmarł w 1932 r. Z małżeństwa z Eugenią (nazwisko panieńskie nieznane), zmarła w 1934 r. miał czworo dzieci, synów: Alfreda i Stefana oraz córki: Marię i Elly. Stefan (18 X 1897 Rypin – 9 I 1969 Warszawa) był dyrektorem medycyny , długoletnim lekarzem szpitala ewangelickiego w Warszawie, gdzie zyskał sobie miano doskonałego klinicysty. We wrześniu 1939 r. pracował jako lekarz wojskowy, a podczas okupacji był lekarzem żołnierzem w szeregach Armii Krajowej. Po wyzwoleniu początkowo pracował jako lekarz zakładowy w fabryce włókna w Chodakowie oraz ordynator szpitala powiatowego w Sochaczewie.
