Lekarz, urodził się 15 XI 1914 r. w Warszawie w rodzinie inteligenckiej, ale dzieciństwo i lata młodzieńcze spędził w Koninie. Gimnazjum i studia na wydziale Lekarskim Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza kończył w Poznaniu. Dyplom lekarza uzyskał w sierpniu 1939 r. Po wybuchu wojny brał udział w kampanii wrześniowej jako oficer piechoty. W latach okupacji odbywał staż lekarski w placówkach szpitalnych Sochaczewa i Grodziska Mazowieckiego (1940-1941). w lutym 1942 r. rozpoczął specjalizację w I Oddziale Chirurgicznym Szpitala Przemienia Pańskiego w Warszawie. Od 1943 r. pracował w Szpitalu Ubezpieczalni Społecznej w Pionkach do 31 grudnia, tj. likwidacji Szpitala przez Niemców. W styczniu 1945 r. został zmobilizowany do Wojska Polskiego. W lutym 1946 r. powrócił do Warszawy i rozpoczął pracę początkowo w Akademii Stomatologicznej a później w I Klinice Chirurgicznej Uniwersytetu Warszawskiego jako straszy asystent u prof. Tadeusza Butkiewicza. Po dwóch latach opuścił Klinikę i Warszawę.. Na prośbę władz miasta Gostynina 16 X 1948 r. objął stanowisko ordynatora Chirurgicznego oraz Ginekologiczno-Położniczego Szpitala Powiatowego w Gostyninie. W następnym roku mianowano go dyrektorem Szpitala. Funkcję te pełnił do 1953 r. W latach 1957-1968 pracował też w Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Zalesiu. Podobne usługi świadczył w Sanatorium Przeciwgruźliczym w Kruku.
W 1957 r. władze próbowały rozwiązać konflikt personalny w Szpitalu zwolnieniem Sadownika z pracy. Nie pozwolili na to mieszkańcy Gostynina. Kilka tysięcy osób z Gostynina i okolic podpisało petycję w jego obronie. Zwolnienie jednak nastąpiło w 1971 r. W lutym 1972 r. przeniósł się do Szpitala Miejskiego, a następnie Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Płocku jako straszy asystent w II Oddziale Chirurgicznym. Od tego czasu swoim bogatym doświadczeniem i wiedzą służył chorym z miasta Płock i jego najbliższych okolic.
Prawdopodobnie podczas zabiegu chirurgicznego zaraził się wirusem żółtaczki, który szybko doprowadził do zniszczenia wątroby. Mimo choroby do ostatnich swoich dni pracował w Szpitalu. Doktor Witold Sadownik zmarł 24 III 1978 r. Nie spoczął jednak na gostynińskim cmentarzu. Pochowany został, zgodnie z jego wolą, w grobie rodzinnym w Koninie. Jedna z ulic w Gostyninie na osiedlu 18-go Stycznia nosi jego imię.
