Lekarz, dyrektor szpitala. Urodził się w Ekaterynburgu za Uralem w 1895 r. Skończył studia medyczne w Moskwie. Po wojnie bolszewickiej przyjechał do Poznania. Rozpoczął pracę jako asystent w Katedrze Psychiatrii Uniwersytetu Adama Mickiewicza, potem przeniósł się na Uniwersytet Warszawski. W 1930 r. powierzono mu obowiązek organizowania Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Gostyninie. W Szpitalu w Gostyninie napisał dwie rozprawy naukowe o odruchach psychochemicznych we krwi u ludzi. W 1937 r. został zmobilizowany. Kampanię Wrześniową przeszedł jako lekarz. Spod Chełma wrócił do Szpitala w Gostyninie. W 1938 habilitował się w Warszawie. W dniu 11 listopada 1939 r. został aresztowany przez Niemców, po wyzwoleniu wrócił do pracy w Szpitalu, teraz już przeciwgruźlicznym. 18 marca 1942 r. ponownie został aresztowany za działalność w ZWZ i osadzony w Ostrowie Wielkopolskim. Zbiegł w czasie ewakuacji więzienia w 1945 r. i pieszo wrócił do Gostynina. Od nowa zaczął organizować szpital psychiatryczny. W połowie 1945 r. został powołany na stanowisko profesora psychiatrii Uniwersytetu Łódzkiego w charakterze profesora zwyczajnego, kierując jednocześnie Szpitalem w Gostyninie. W 1946 r. zorganizował przy Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Gostyninie Dom Rozdzielczy dla Dzieci Repatriowanych. W latach 1946-1948 został prorektorem Uniwersytetu łódzkiego. W 1952 r. mianowano go specjalistą krajowym z zakresu psychiatrycznej służby zdrowia. Zaczął pisać książkę „Krótka diagnostyka psychiatryczna”, jednak nie ukończył jej z powodu śmierci w 1957 r. w wieku 61 lat. Dla uczczenia jego zasług Szpitalowi w Gostyninie nadano nazwę: Państwowy Szpital dla Nerwowo i Psychicznie Chorych im. Eugeniusza Wilczkowskiego.
